Bir şeylerin değişmesi için istemek yetmez. Mücadele gerekir. Emek gerekir. Koca bir ülkenin kurtuluşu hakkında konuşuluyorsa eğer, mutlaka ama mutlaka örgütlü bir halk gücü gerekir.
Her şey aynı şekilde sürüp gitsin ama ben yöneteyim diyorsa birileri, o zaman sıradan insanın denkleme katılması pek tercih edilmez. İsterler ki halk kenarda beklesin. Uzaktan desteğini versin. Ama sakın ha, işin doğrudan parçası olmasın.
Peki her şeye rağmen insanlar mücadeleye atılırsa ne mi yapar böyleleri? Tekrar anlatmaya gerek yok. 19 Mart sonrasında muhalefetin izlediği politikayı hatırlamak yeterli.
Halkı dışarıda bırakanların herhangi bir çıkar ağından farkı kalmaz. Siyasi çizgiler, ideolojiler basit birer etikete dönüşürler. Gereksizleşirler. Gereksizleşeni ortadan kaldırmanın formülü oldukça basittir: Biraz sopa, biraz da havuç…
Muhalefet partilerinden seçilen belediye başkanları ve milletvekilleri bir bir AKP’ye geçiyor. Kayyumları saymazsak, 4’ü büyükşehir olmak üzere toplam 117 belediyede ya başkan ya da başkan vekili AKP’ye geçmiş durumda. AKP’ye geçen milletvekili sayısı ise 16.
***
Dikkatli bakınca hep aynı ilişkiyi görürüz.
Emek sömürüsü yoğunlaştıkça kumarda, dolandırıcılıkta artış yaşanır. Eğer ortada güçlü bir düzen dışı mücadele aracı yoksa, insanlar emeğinin karşılığını çalışarak alamadığını gördükçe kolay para tuzağına düşerler. Sıfırı da böylece tüketirler.
Siyaset kurumunda da mekanizma benzerdir. Yoğun gericilik ve karşı-devrim dönemlerinde emek ve mücadele olmadan sonuç elde etme beklentisi kendisini gösterir.
“Düzenin içine girmek gerek, onun parçası olmadan onu değiştiremezsin.”
“Onlara yakınlaşıp vicdanlarına sesleneceğim. Durumu anlasalar böyle olmaz.”
“Bir yerlere gelene kadar onlardanmış gibi yapacağım. Sonra da…”
"Jet Fadıl"lara, tosuncuklara, fon vurgunlarına kaptırılan paralar gibidir o sonralar. Gelmek bilmezler.
AKP’ye katılan isimlerin bir taktik olarak bunu yaptığını, orayı içeriden değiştirmeye çalıştığını, günü geldiğinde doğru konumlanacaklarını söyleyene henüz, neyse ki, rastlamadık. Gelecekten ise hiç emin olamıyoruz. Düzen muhalefetinin şimdiye kadar attığı tüm geri adımları benzer bir biçimde anlatanı, meşrulaştıranı çokça gördük çünkü.
***
AKP iktidarı, belki de toplumsal olarak en zayıf dönemini yaşıyor. Neredeyse hiçbir vaadini yerine getirememiş, ülkedeki yoksulluğu katlamış, toplumsal çürümenin zirve yaptığı bir dönemde hikayesi bitmiş bir iktidar var karşımızda.
Ancak karşı-devrimci dönüşümün yasal ayakları bu güç yitiminin çok öncesinde tamamlandığı için durumla tam tersi bir yasal güce sahip iktidar.
O halde iktidarın neden transfere ihtiyaç duyduğunu sormak zorundayız. Konunun yalnızca belediyeleri ele geçirmekle sınırlı olmadığı açık. Gizli tanıklarla soruşturmalar açan, her başlıkta hukuku katletmekten çekinmeyen AKP’nin belediyeleri ve yetkilerini elde etmek için satılık başkanları almaya, zaten daralan yağma pastasını yeni yiyicilerle paylaşmaya ihtiyacı yok. İhtiyaç başka bir yerde.
Konu dönüp dolaşıp halkta düğümleniyor. AKP, kazanamadığı toplumsal meşruiyeti tümden yok etmeye çalışıyor. AKP tabanının, yıllarca sayıp sövülen isimlerin partilerine alınıp mevki makam sahibi yapılmalarından mutluluk duymalarının beklendiğini sanmıyoruz. Bu transferler muhalif kitlelere yönelik bir mesaj taşıyor:
“Günlük hayatın her alanında savunduğunuz, koşa koşa oy verdiğiniz, gerektiğinde başına bir şey gelmesin de sokakları doldurduğunuz insanlar var ya, işte onları bir çırpıda satın alıveririz.”
AKP’nin elinde kalan tek seçenek toplumun umudunu kırmak. Düzen muhalefeti bugüne kadar sahte umutlar yaratarak karşılamaya çalıştı bu saldırıları. Her defasında daha büyük bir hayal kırıklığının kapısı açılmış oldu.
Son saldırıların ardından muhalefet bu becerisini de yitirdi, yitiriyor. Kurtuluş umudu olarak işaret edilen seçimler gelecek mi, gelecekse hangi koşullarda gelecek? Bu sorular hep belirsiz. Altılı masadan kazık yiyen, “Gandi Kemal”in teslimiyetiyle hayal kırıklığına uğrayan, belediye başkanlarının satılık olduğunu görenlerin umutlanması kolay değil.
Umutsuz yaşanmıyor. Halk büsbütün ortadan kalkmayacaksa, AKP’nin bu saldırısı da öyle veya böyle boşa çıkacak. Sorumuz ve sorunumuz nasıl boşa çıkarılacağı.
Bunun için de akıllara zarar taktiklere prim vermeye, düzen sınırları içinde bile taraf olmaktan korkanlara akıl atfetmeye değil gerçek bir kavgaya, örgütlü bir mücadeleye ihtiyaç var.
Halkın umutlanmaya ihtiyacı var. Ancak bekleyerek, izleyerek değil mücadele ederek, eyleyerek umutlanmaya ihtiyacı var.
Halkın, AKP karşısında güçlendiğini hissetmeye ihtiyacı var.
Önümüzdeki dönemde belirleyici olacak olan bu ihtiyaca nasıl yanıt verdiğimiz olacak.